Świeży koperek dostarcza witaminę C, witaminę A, foliany, mangan i potas przy minimalnej liczbie kalorii, a jego właściwości odpowiadają głównie olejki eteryczne – przede wszystkim karwon i limonen. To one rozkurczają mięśnie gładkie układu pokarmowego, dlatego woda koperkowa od pokoleń trafia do niemowląt cierpiących na kolki.
Posypany na młode ziemniaki, jajka czy mizerię koperek uchodzi za dekorację, tymczasem działa na kilku poziomach. Pobudza wydzielanie soków żołądkowych, więc wspomaga trawienie i pomaga przy wzdęciach. Witamina C wspiera odporność, witamina A – wzrok i cerę. Roślina zawiera również magnez oraz wapń.
Co koperek robi w organizmie?
Olejki eteryczne dają lekki efekt wyciszający. Koperek nie zastąpi melisy, ale ułatwia zasypianie. Pogryziona po posiłku gałązka działa antybakteryjnie i odświeża oddech szybciej niż guma do żucia.
Badania publikowane w „Journal of Tropical Medicine” oraz „Phytotherapy Research” potwierdzają działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne koperku, za które odpowiadają flawonoidy. Sprawdzano też wpływ ekstraktu z kopru na poziom trójglicerydów i cholesterolu
u ludzi – wyniki okazały się obiecujące. Istnieją przesłanki, że koperek obniża stężenie „złego” cholesterolu i stabilizuje poziom cukru we krwi. Przy poważniejszych problemach zdrowotnych pozostaje jednak wsparciem diety, a nie zamiennikiem leczenia.
Cała ta pula składników dotyczy koperku świeżego, siekanego prosto z pęczka. Suszony traci większość olejków eterycznych, a razem z nimi znaczną część działania.
Kto powinien zachować ostrożność i jak stosować koperek
W ilościach kulinarnych koperek jest dobrze tolerowany. Uważać trzeba przy ekstraktach, olejkach i preparatach z kopru – takie formy potrafią wpływać na glikemię, co dotyczy szczególnie osób z cukrzycą oraz przyjmujących leki obniżające poziom cukru. Zdarzają się też reakcje alergiczne u uczulonych na rośliny z tej samej rodziny: seler, kolendrę, koper włoski i marchew.
Koperek sprawdza się w twarożku, sosach jogurtowych, mizerii, chłodnikach, zupach warzywnych, sałatkach ziemniaczanych, przy rybach i pieczonych warzywach. Dobrze łączy się z ogórkiem, łososiem, fasolką szparagową oraz młodą marchewką. Najwięcej daje potrawie wtedy, gdy
trafia do niej na samym końcu gotowania.
Treści serwisu mają charakter informacyjno-edukacyjny i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed decyzjami dotyczącymi zdrowia skonsultuj się ze specjalistą.
